2
 

Historia szkoły

Niegdyś dzieci mieszkające we wsi Żerniki chodziły do szkoły w Szałszy. Gdy w pierwszej połowie XIX w. liczba dzieci wzrosła do 200 i jeden nauczyciel nie był w stanie ich uczyć, zdecydowano o budowie szkoły w Żernikach. W 1851r. zakupiono parcelę chłopską na małym wzniesieniu, na której pozostawiono niewielki domek z izbą mieszkalną i zbudowano masywną szkołę, którą oddano do użytku w 1856r. Chodziły do niej dzieci z Żernik i Czekanowa. W 1894r. w Żernikach tylko trzech nauczycieli,w trzech klasach, uczyło aż 236 uczniów.

 

Po I wojnie światowej wedle postanowień Konwencji Genewskiej utworzono w szkole w Żernikach dla istniejącej tu sporej grupy ludności polskojęzycznej szkołę mniejszości polskiej.

Trudna sytuacja młodzieży uczącej się w dwóch budynkach: jednym z połowy XIX wieku oraz drugim sprzed I wojny światowej, uległa pogorszeniu po powstaniu nowego osiedla robotniczego, z którego przybyło do szkoły jeszcze 260 dzieci. Dlatego przełomowym momentem była rozbudowa szkoły w 1936r.

Po zakończeniu działań wojennych w 1945r. na wyzwolonych terenach organizacja szkolnictwa napotykała na spore trudności. W Gliwicach, w chwili objęcia władzy przez administrację polską, zaledwie 12 obiektów szkolnych było zdatnych do użytkowania. Należały do nich również dwa budynki Szkoły Podstawowej nr 13, które zaliczono do mało uszkodzonych w wyniku działań wojennych, ale wyposażonych w pomoce poniemieckie. Dnia 5 kwietnia 1945r. Inspektor Szkolny Ochman powierzył pracę w charakterze kierownika szkoły powszechnej Janowi Szusbierowi , który uruchomił szkołę 24 kwietnia 1945r. Nauka odbywała się w dwóch budynkach. W budynku nr 2 uczyły się dzieci młodsze, natomiast w budynku nr 1 dzieci starsze. Przy szkole znajdowało się boisko i ogródek. Na lekcje uczęszczało 451 dzieci, z których tylko 50% władało językiem polskim. Przez wiele lat szkoła nie posiadała sali gimnastycznej. Do potrzeb zajęć wychowania fizycznego zaadaptowano jedną z sal znajdujących się na parterze drugiego budynku. Toalety znajdowały się wówczas na podwórku.

W 1984r. powstał Społeczny Komitet Pomocy Szkole, który zakładał współpracę i pomoc nad przebiegiem prac dążących do powstania projektu budowy niezbędnej sali gimnastycznej wraz ze świetlicą i salą do zajęć technicznych oraz budowę sanitariatów. W 1987r. oddano do użytku sanitariaty znajdujące się w głównym budynku.

W związku z reformą szkolnictwa w roku szkolnym 1999/2000 mieściło się tutaj przejściowe Gimnazjum nr 17 oraz Szkoła Podstawowa nr 13. W roku szkolnym 2001/2002 do naszej szkoły przyłączono oddziały przedszkolne oraz klasy „0” ze zlikwidowanego Przedszkola nr 13. Obecnie oddziały przedszkolne mieszczą się w budynku nr 3, tuż przy ulicy Elsnera , który na początku swego istnienia (koniec XIX w.) przeznaczony był na mieszkanie dla nauczycieli pobliskiej szkoły. Tu również mieści się stołówka szkolna.

W 2002r. zakończono budowę pełnowymiarowej sali gimnastycznej, przy której mieszczą się osobne szatnie, toalety i prysznice. Oficjalne otwarcie sali - przy udziale władz miasta i zaproszonych gości - nastąpiło 1 września 2003r.

W roku 2012 sfinalizowano działania związane z zagospodarowaniem terenu i budową nowego ogrodzenia szkoły. Starania o realizację tego zadania trwały 3 lata.

Uchwałą Rady Miasta Gliwice nasza szkoła w styczniu 2015 r. otrzymała imię Krystyny Bochenek.
Jesienią 2015r. ukończono budowę boiska wielofunkcyjnego.

 

DYREKTORZY SP 13 W GLIWICACH:

1.Jan Szusbier   1945-1950

2.Mieczysław Zajadacz 1950-1951
 
3.Maria Świerczkowska 1951-1953
 
4.Franciszek Więckowski 1953-1954
 
5.Wincenty Sperczyński 1954 II-XI
 
6.Marian Hagner 1954-1959
 
7.Czesława Lebkichler 1959-1965
 
8.Piotr Kiempa 1965-1970
 
9.Janina Gładysek 1970-1978
 
10.Elżbieta Gerlik 1978-1981
 
11.Maria Piechaczek 1981-1999
 
12.Irena Młodawska 1999-2011
 
13.Mariola Bucher 2011-nadal